ترمه

حال من خوب است اما با تو بهتر می‌شوم‌
آخ‌… تا می‌بینمت یک جور دیگر می‌شوم‌

با تو حس شعر در من بیشتر گل می‌کند
یاسم و باران که می‌بارد معطر می‌شوم‌

در لباس آبی از من بیشتر دل می‌بری‌
آسمان وقتی که می‌پوشی کبوتر می‌شوم‌

آنقَدَرها مرد هستم تا بمانم پای تو
می‌توانم مایه‌ی ـ گهگاه‌ـ دلگرمی شوم‌

میل‌،میل توست‌،امّا بی تو باور کن که من‌
در هجوم بادهای سخت‌، پرپر می‌شوم

مهدی فرجی

با آمدن ماه مبارک رمضان تصمیم گرفتم
همه ی آنچه مربوط به سیاست است برای مدتی بگذارم کنار و حداقل اینکه در
محفل های عمومی از آن سخن به میان نیاورم . همینطور هم شد . در این مدت
این فرصت را پیدا کردم که واقع بینانه به آنچه که در سه ماهه ی اخیر گذشته
بیشتر تامل کنم . خوشبختانه این تامل و تفکر نتیجه هایی خوب در بر داشت .
آن موقع که بازار تبلیغات انتخاباتی داغ بود ، پدرم همیشه نصیحتم می کرد
که تندروی نکنم ، گاهی اوقات هم از افراط و تفریط های انقلاب با همدیگر
صحبت می کردیم . آن روزها هر چه بود و هر چه پیش آمد با همه ی بدی ها و
تلخی هایش گذشت و من اگر چه ناراحت از برخی اتفاقات ولی احساسم این بوده
دچار هیچ افراط و تفریطی نشدم . سعی کردم با صحبتهایم در این مدت کسی آزار
ندهم . حتی اگر تفکر شخص مقابل ، در تقابل با تفکرات من بوده باشد . به هر
حال بیشتر سعی کردم تحمل کنم تا حمله .
اما در این بین از بعضی از این حرف ها به همین راحتی نمی توان گذشت ، یعنی
بعد از این همه مدت ، حتی در این خلوتی که در این ماه مبارک برای خودم
درست کردم بعضی حرف هایی که به زبان آورده شد با روح و روان آدم بازی می
کند .یکی از این حرف ها ، همان مصاحبه ی استاد شجریان با بی بی سی فارسی
بود .  (+) مصاحبه ای که در آن گفته بود با شنیدن صدای خود از صدا و سیما بدنش
می لرزد . جالب اینکه در ادامه ی همین مصاحبه اشعار و تصنیف های پخش شده
را نه مربوط به الان بلکه متناسب با حال و هوای سال ۵۷ و حرکت رستاخیزی
ان روزها دانست . بعد از این مصاحبه موضع گیری ها زیادی صورت گرفت که
مهمترین و برجسته ترین آنها مربوط به مهران موزونی بود که طی دو مقاله (+ و +)مفصل
صورت گرفت . متن مقاله ی اول آقای موزونی اگر چه کمی همراه چاشنی عصبانیت
بود ولی مطالبی کاملا منطق بیان شده بود که عده ای فقط در جواب ان
توانستند بدو بیراه و فحش بدهند . نامه ی دوم هم که تکمله نامه اول بود
شیوا تر و در همان دایره ی منطق بیان شد . بعد از ان تا امروز تقریبا هیچ
جواب منطقی برای آن نامه بیان نشد .

اما
این روزها اتفاقاتی عجیبی افتاد که برایم خیلی جالب بود و برای خیلی جای
تعجب . همزمان با انتشار آلبوم رندان مست ، تک آهنگ زبان آتش یا تفنگت را
زمین بگذار منتشر شد . گمان می کنم استاد شجریان با این کار خواسته مثلا
اعتراضی به وضع موجود بکند . کما اینکه مطمئنا خطاب استاد را نمی توانیم
متوجه ی اشغالگران قدس و یا کسان دیگر از این دست بکنیم و منظور او
را از این اجرا تنها می توان  در خطاب به داخلی ها دانست … .
شعر این اثر را مرحوم فریدون مشیری (+)سروده است و باید اعتراف کرد شعر بسیار زیبا و فاخری است . همانطور که همه ی دوستداران شعر و ادب فارسی می دانند مرحوم مشیری قریب به نه سال (+)است
که از دنیا رفته اند . سوالی که برای من و بسیاری از دوستان دیگر ممکن
است پیش بیاید این است که :آیا استفاده ی از شعری که حداقل ده سال قبل از
این و مطمئنا در حال و هوایی به غیر از حال و هوای امروز سروده شده ، سوء
استفاده از آن شعر نیست ؟ اگر هست که ما تکلیف خودمان را می دانیم . اگر
نه ، پس صدا و سیما هم می تواند هر شعر و تصنیفی را در هر شرایطی که دلش
بخواهد پخش کند . فراموش نکنیم که استاد شجریان در ان مصاحبه صرف نظر از
مساله ی مالکیت معنوی اثار ، عدم تطابق زمانی اجرای تصنیف ها و پخش آن در
صداوسیما را یکی از علل لرزش بدنش در آن روزها بیان کرد . عرضم به استاد این
است : آقای شجریان فکر نمی کنی بدن مرحوم مشیری این روزها در قبر می لرزد
؟ آقای شجریان فکر نمی کنی که این کارت نقض چیزهایی ست که در مصاحبه با بی
بی سی گفتی ؟ آقای شجریان ما آن زمان نبودیم ، اما نشنیدیم که شما قبل از
اینکه بقول شما حرکت رستاخیزی در سال۵۷ به نتیجه برسد برای ملت چیزی از این
دست بخوانید! آیا این باز هم یک تناقض آشکار نیست ؟ آقای شجریان تا حالا
با خودت فکر کردی که چه اتفاقی افتاده ، کسی که تا دیروز نمی دانست
موسیقی سنتی چیست و حتی در فیلم هایشان موسیقی سنتی را به سخره می گرفتند
چه شده که یکدفعه علاقه مند به این موسیقی شده اند ؟ آقای شجریان نمی ….

به حق همین روزو شب های عزیز از خداوند بزرگ می خواهم که همه ی ما را به راه راست هدایت کند .

پی نوشت : برای من که از
کودکی با صدای استاد شجریان بزرگ شدم بسیاری از ابیات و اشعار را با تصنیف
ها و خوانده های او بود که حفظ شدم ،سخت است که اینگونه بنویسم . واقعا
سخت است . اما این هم از بازی های روزگار است که روزی در مقابل آنچه دوستش
داری می ایستی . شایدم اشتباه می کنم . یعنی خدا کند که اشتباه کنم .
 این عکس را که رجا نیوز منتشر کرده را حتما ببینید .

تکه ای از آسمان

در واکن و به این قفس مرده جان بده
دیوارها و فاصله ها را تکان بده
تا باورت کنند چو فواره ای بلند
خود را به تشنگان تماشا نشان بده
بر هر چه قاب پنجره ی رو به آفتاب
سهمی ز نور ، تکه ای از آسمان بده
ما را ز دست زندگی به امان بگیر
ما را به دست حادثه ای ناگهان بده
« زین خلق پر شکایت گریان شدم  ملول »
این سفره های واشده را آب و نان بده