ترمه

تهی بود و نسیمی .

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای .

لب بود و نیایشی

” من ” بود و “تو ” یی :

نماز و محرابی .

سهراب سپهری

دلم گرفته از این روزها ، دلم تنگ است

میانِ ما و رسیدن ، هزار فرسنگ است

مرا گشایشِ چندین دریچه کافی نیست

هزار عرصه برای پریدنم تنگ است

اسیرِ خاکم و پرواز سرنوشتم بود

فروپریدن و در خاک بودنم ننگ است

چگونه سرکند اینجا ترانه ی خود را ؟

دلی که با تپشِ عشقِ او هماهنگ است

هزار چشمه ی فریاد در دلم جوشید

چگونه راه بجوید که رو به رو سنگ است

مرا به زاویه ی باغ عشق مهمان کن

در این هزاره فقط عشق ، پاک و بی رنگ است

نام تو را می برم …

خانه

از نسیم

از عطر

از پرنده

سرشار می شود

نام تو را می برم

هزار آرزوی گمشده

آرزوی تو

در دلم بیدار می شود

رحمت تقی پور

هر چند از این دوری و چشمان قشنگت گله داریم

تا لحظه خوبی که بیایی، من دل حوصله داریم

گفتی من وتو ، قسمت یک پنجره باشیم قبول است

هر چند به اندازه پرواز و قفس ، فاصله داریم

یادت که نرفته ست عزیزم ، که اگر دردسری هست

از خنده آن روز ، از آن کوچه ، از آن یک بله داریم

دیگر همه را گردن این قسمت و تقدیر نینداز

تقدیر کدام است ؟ ببین ما خودمان مساله داریم

عیب از خودمان نیست که تا پای قراری به میان است

هی صحبت کمبود زمان می شود و مشغله داریم

انگار محال است که ما قسمت یک پنجره باشیم

حالا که به اندازه چرواز و قفس فاصله داریم

طاهره رستمی

حس می کنم دوباره دلم مبتلای توست

حس غریبه ای که هوایش هوای توست

حسی شبیه عشق ، شبیه پرنده ، ابر

حس سماع در ملکوت هوای توست

پشت عبور ثانیه ها محو می شود

احساس یک غریبه که نا آشنای توست

امروز هر چه دغدغه شور و شاعریست

بگذار عاشقانه بگویم – برای توست

دارد دلم قدم به قدم چیش می رود

بین تمام حادثه ها رد پای توست

الهام فرامزی نیا

بیا به حرمت باران ، مرا بهاری کن

بیا خزان نرسیده ست ، عشق ! کاری کن

بدون تو دل من از گناه لبریز است

بیا برای دلم باز سوگواری کن

چه می شود که کمی هم به یاد من باشی

شبیه کودک بی تاب ، بی قراری کن

صدای سنگ در آمد، سکوت جایز نیست !

بیا و طعنه بزن هر چه دوست داری کن

کویر تشنه لبم ، تو همیشه بارانی

بیا و این دل من را تو آبیاری کن

لیلا باباخانی

شبیه روح جنگل سبز، عمق باورت سر سبز

غزلخوانی بکن شاعرترینم !حنجرت سر سبز

تو شاید رد شدی از آن بهشت گمشده روزی

که عطر سیب داری و شده سرتاسرت سرسبز

نگاهت ابری و دستت دعاگوی و دلت عاشق

تو کشتی این چنین ما را ، تنت سالم ، سرت سرسبز !

بکش آبی ترینت را ، تو هم ای آفتاب پاک!

… ورنگین کن غرورم برای خنجرت سر سبز

کویر تشنه از آبی بی پایان چه می خواهد

ببار ای آسمان عاطفه ! چشم ترت سر سبز

***

غروبی آمدی از سمت سرخ آتش خورشید

همیشه جاودان ، ققنوس من ! بال و پرت سرسبز

فاطمه ناظری