مساله
۱۳ شهریور ۱۳۸۴
۱ دیدگاه
هر چند از این دوری و چشمان قشنگت گله داریم
تا لحظه خوبی که بیایی، من دل حوصله داریم
گفتی من وتو ، قسمت یک پنجره باشیم قبول است
هر چند به اندازه پرواز و قفس ، فاصله داریم
یادت که نرفته ست عزیزم ، که اگر دردسری هست
از خنده آن روز ، از آن کوچه ، از آن یک بله داریم
دیگر همه را گردن این قسمت و تقدیر نینداز
تقدیر کدام است ؟ ببین ما خودمان مساله داریم
عیب از خودمان نیست که تا پای قراری به میان است
هی صحبت کمبود زمان می شود و مشغله داریم
انگار محال است که ما قسمت یک پنجره باشیم
حالا که به اندازه چرواز و قفس فاصله داریم
طاهره رستمی
آخرین نظرات